Boudewijn Büch

De kleine blonde dood

Autobiografisch getint relaas over een man die in het reine probeert te komen met de herinnering aan zijn vader.

roman

Het geheim van Eberwein

Steeds verder weg

Verzamelde gedichten

Van de verzamelaar Boudewijn Büch is natuurlijk bekend dat hij een levensgrote fan was van Mick Jagger en The Rolling Stones. Hij verzamelde zo'n beetje alles wat met popmuziek te maken had. Kort voor zijn dood in 2002 leverde hij een eerste versie in van een manuscript dat bedoeld was als '[¿] een kleine introductie tot de nog zeer jonge verzamelleer van de popmemorabilia [¿] Tevens laat dit boek de waarschijnlijk enigszins wilde en weidse manier zien waarop de auteur met de popcultuur, in een wel heel breed verband, wenst om te gaan. Hij rekent deze eigenschap tot een gekte die hij zich met overgave en genoegen permitteert.' Kortom: popmuziek volgens Boudewijn Büch. Speciaal voor deze uitgave zijn aan genoemd manuscript enige columns toegevoegd die eveneens kenmerkend zijn voor Boudewijn Büch als auteur én als muziekliefhebber.

popmuziek volgens Boudewijn Büch

De bril van Buddy Holly

Achttien jaar geleden verscheen Boudewijn Büchs roman De kleine blonde dood, een verhaal over een vader die zich niet kan verzoenen met het leven, een zoon die worstelt met zijn identiteit en een kind dat daar de dupe van lijkt te worden. Het geheim van Eberwein is het lang verwachte vervolg op het boek dat herdruk op herdruk haalde. De roman pakt de draad op van het geknakte leven van de vader uit De kleine blonde dood en beschrijft het weervaren van de jongen zonder identiteit: een schrijvend verhaal van mislukking, onverwerkt verdriet en een desastreuze vaderbinding. De hoofdpersoon van de roman, die Boudewijn heet, gaat op zoek naar het verleden van zijn vader in Duitsland en komt zo op het spoor van een componist. In Duitsland neemt de roman een uitzonderlijke wending en krijgt het verhaal bijna detectiveachtige trekken, maar er is ook - en vooral - plaats voor een immens verlangen naar de vader en het overleden kind. Het geheim dat de hoofdpersoon najaagt, spookt op onontkoombare wijze door de hoofdstukken, die elk op zich een spiegeling zijn van de hoofdstukken in De kleine blonde dood. Het geheim van Eberwein is in verscheidene opzichten een bijzonder boek. Na jaren krijgt de lezer eindelijk meer inzicht in het verdriet dat De kleine blonde dood zo beklemmend maakt. De roman vertelt een zonder meer huiveringwekkende geschiedenis die stukloopt in een mapje dat opgeslagen bleek in een donkere, diepe, Duitse archiefkelder.

Boudewijn Büch heeft nog nooit een echt reisboek geschreven. Weliswaar schreef hij enkele eilandboeken, maar in dit boek doet hij voor het eerst verslag van een reizend leven. Büchs reizen zijn echter nooit strandvakanties of zinloze tochtjes naar plekken met mooie uitzichten. Integendeel: zijn reizen voeren hem naar donkere kelders, naar kokend hete streken waar ogenschijnlijk niets te beleven valt en naar grafvelden zonder eer. In dit boek gaat Büch op zoek naar het langste hek ter wereld (Australië), doet hij een laatste poging Napoleons pik te traceren (in de Verenigde Staten) en onderneemt hij een bizarre reis naar geamputeerde armen en benen. Hij vindt het te Waterloo afgeschoten been van een generaal op een Brits kerkhof, een ander been op een begraafplaats even buiten Washington en hij komt op het spoor van een Nederlandse man die het liefst vrouwen met een been beminde. Er wordt een bedevaart gemaakt naar het monument voor een dapper hondje uit Montana. In Petropolis en elders in Brazilie gaat hij op bezoek bij twee heren die ieder voor zich de Braziliaanse keizerstroon opeisen. In Zuid-Afrika lukt het hem niet de plek te bereiken waar de tweeëntwintigjarige prins Napoleon IV - ver van huis geraakt - sneuvelde, maar gelukkig vindt hij diens definitieve rustplaats wel in Engeland. Op zoek naar Norton I, de keizer van de Verenigde Staten, raakt Büch verzeild in een vreemd gezelschap, maar hij komt gelukkig met een mooi verhaal thuis. Steeds verder weg is een boek vol verloederde adel en afgelegen streken; het is het logboek van een vasthoudende reiziger, van een schrijver die meer heeft gereisd dan liefgehad en van een man die zeker weet dat er achter de einder nog altijd net iets meer te halen is. Mede door de leuke foto's is 'Steeds verder weg' een amusant boekje geworden. Het enthousiasme waarmee Büch de kleinste, maar niettemin interessante details beschrijft, werkt aanstekelijk." - de Volkskrant

De hele wereld in een vitrinekast is een boek waarin het museum het middelpunt van de wereld wordt; een plek waar je voor het luttele bedrag van een entreekaartje naar verre verten kunt reizen waarvan je het bestaan niet eens vermoedde.

het volkenkundig museum & de rest van de wereld

De hele wereld in een vitrinekast

Beschrijvingen van de geschiedenis en de ligging van verschillende eilanden in de hele wereld.

persoonlijke kroniek 1998

Een boekenkast op reis

Waarom moest Winkler Brockhaus naar een gekkenhuis? Waarom werd een tienjarig jongetje naar Brabant gestuurd om bijna een jaar lang onderworpen te worden aan een wreedaardig regime? In Het Dolhuis wordt het leven van de kleine Winckler stap voor stap gevolgd. De schrijver volgt hem tot ver in zijn volwassenheid en toont aan hoe de vermeende gekheid van de jongen tot lang in zijn leven nadelige effecten heeft. Het Dolhuis is een roman over een delicaat onderwerp dat tot nu toe nauwelijks of niet in de Nederlandse literatuur ter sprake kwam. De vader-zoonverhouding wordt nauwgezet beschreven en de rol van een dorpse omgeving in de opsluiting van Winckler Brockhaus genadeloos geanalyseerd. Boudewijn Buch roept een wereld op die ver weg lijkt, maar in werkelijkheid bijzonder actueel is. Zelfs de psychiatrie van de jaren tachtig heeft nog talloze wortels in die van dertig jaar geleden en nog regelmatig is er sprake van schrijnende liefdeloosheid in psychiatrische ziekenhuizen. Het Dolhuis vertelt een schokkend, maar vaak ook ontroerend verhaal dat op een bepaalde manier een monument opricht voor een geheime liefde.

Het Dolhuis

Niet lang voor zijn overlijden, met de tentoonstelling 'Een heel huis vol' die van mei tot december 2001 in het Natuurmuseum Rotterdam te zien was, zwichte Boudewijn Büch voor het eerst en voor het laatst voor de verleiding een deel van zijn omvangrijke particuliere verzameling aan het publiek te tonen. Dit boek, waarin Büch zijn collectie en keuze toelicht en ons een blik gunt in de ziel van iemand die de wereld vooral beschouwt als een magazijn vol mooie, interessante, angstwekkende en kostbare voorwerpen, gaat over de zoete vertwijfeling die het verzamelen met zich meebrengt,

over een natuurwetenschappelijke verzameling

Een heel huis vol

Een reis om de wereld in twaalf maanden. Boudewijn Büch jaagt zichzelf en de lezer de wereld over en de geschiedenis door. Hij reisde in 1998 onder andere naar Amerika, Zuid-Afrika, Oostenrijk, Zwitserland en Italië. Maar waar hij ook komt, hij zoekt overal hetzelfde: een goed oosters restaurant, een lekker bed en bovenal bevrediging van zijn ongekende verzameldrift. Wanneer hij leest over de Britse expeditie van 1807 naar Brazilië is hij hevig gefascineerd maar ook ongerust: als hij niet oppast heeft hij er een passie bij, en hij verzamelt al alles (ook porseleinen beeldjes, theelepeltjes en vlaggetjes) over Goethe, de coelacant, Napoleon, de Boerenoorlog, dodo's, foute Nederlanders, Amerikaanse presidenten en nog veel meer buitenissige zaken. Bijna dwangmatig bezoekt hij overal waar hij komt de plaatselijke musea - hoe suf ook - en rammelt hij aan de deur van elke boekhandel en antiquariaat. Voor Boudewijn Büch is 1998 het jaar van de Boerenoorlog, Andy Warhol en bovenal van Goethe, over wie hij op diverse locaties een veertiendelige documentaire maakt. Terwijl de andere leden van de televisieploeg vanwege het WK-voetbal aan de buis gekluisterd zitten, neust Büch in zijn cd-rom met het werk van Goethe in de geleerde 'Sophien Ausgabe', honderdtweeëndertig delen op één schijfje. Zelfs een boekengek die niet drinkt, rookt of prikt en voor wie elk sociaal leven een gruwel is, heeft een persoonlijke geschiedenis. 'Een boekenkast op reis' biedt een intieme kijk in dit leven, maar geeft vooral inzicht in de pathologie van een rasverzarnelaar voor wie het werkelijke leven slechts bijzaak is. Zijn taal is onversierd en groots." - Hervormd Nederland

Het dorp van Winkler Brockhaus' jeugd, Oppidum, ligt in een kom, omsloten door land en zee. Op dit afgebakende stukje grond hebben de dingen plaatsgevonden waardoor Winkler voor altijd het spoor bijster is geraakt. Het leven dat Büch in een aantal romans geschetst heeft, is eindelijk op papier voltooid. De centrale figuur kende steeds slechts één ideaal: zijn eigen leven ontraadselen. In De Bocht van Berkhey graaft Winkler als het ware de geestgrond - het bollenland waar hij opgroeide - tot op grote diepte af, om te ontdekken dat er achter raadsels en geheimen weer andere raadsels en geheimen steken. Waarom verdween zijn vader ineens? Het antwoord op deze vraag bepaalt niet alleen de loop van Winklers leven maar ook van deze emotionele roman, waarin de sfeer van de jaren vijftig op meesterlijke wijze wordt opgeroepen.

De bocht van Berkhey

Net als in De kleine blonde dood is Winkler Brokhaus in de drie romans die in Terug naar Oppidium worden samengebracht, de spil waar het verhaal om draait. In Het Dolhuis wordt een tienjarig jongetje naar Brabant gestuurd om bijna een jaar lang onderworpen te worden aan een wreedaardig regime. De kleine Winkler Brokhaus wordt als het ware stap voor stap gevolgd, waardoor duidelijk wordt hoe de vermeende gekheid van de jongen tot ver in zijn leven grote effecten op zijn ontwikkeling heeft. Het verhaal van Winkler Brokhaus verdiept Boudewijn Buch in Geestgrond. Winkler reist als een bezetene door de hele wereld, maa ontdekt dat de oorsprong van zijn pijn in de geestgronden aan de binnenzijde van de Hollandse duinen ligt. De vader-zoonrelatie komt in al haar facetten in deze roman sterk naar voren om in De Bocht van Berkhey hernomen te worden. De verdwijning van de vader speelt daarbij een cruciale rol.

het dolhuis / geestgrond / de bocht van berkhey

Terug naar Oppidum

In dit boek, zijn tweede eilandenbundel, beschrijft Boudewijn Büch het nagenoeg onmogelijke, het allerbizarste en de complete eenzaamheid. Verder reizen is niet mogelijk, en de lezer kan hem daarbij op de voet volgen... 'Wie zich meer reiziger dan toerist voelt zal leesplezier beleven aan Eenzaam, dat ook nog een register op eilandnamen en personen bevat. Kortom, ideale vakantielectuur.' HET VOLK 'Boudewijn Büch is ongetwijfeld een van de vreemdste reizigers die het westelijk halfrond heeft voortgebracht.' ONZE WERELD 'Toch blijft het bijzonder wat hij presteert.' DE TELEGRAAF 'Büch weet zijn obsessie smakelijk te verwoorden.' OOR 'Het is dan ook moeilijk niet in de ban te raken van dit boek.' HANS WARREN

eilanden 2

Eenzaam

Oorspronkelijke titel 'Brieven aan Mick Jagger¿. In het boek verteld de ik-persoon over zijn leven en de steeds weer terugkerende liefde voor de Rolling Stones in het algemeen, en Mick Jagger in het bijzonder.

Voorgoed verliefd

Het autobiografische relaas van een fan van Mick Jagger over diens invloed op zijn leven.

Boudewijn Büch

About

Books

Join the club