Elizabeth Weil

Clemantine Wamariya

Clemantine Wamariya was six years old when her mother and father began to speak in whispers, when neighbors began to disappear, and when she heard the loud, ugly sounds her brother said were "thunder." In 1994, she and her fifteen-year-old sister, Claire, fled the Rwandan massacre and spent the next six years wandering through seven African countries, searching for safety--perpetually hungry, imprisoned and abused, enduring and escaping refugee camps, finding unexpected kindness, witnessing inhuman cruelty. They did not know whether their parents were dead or alive. When Clemantine was twelve, she and her sister were granted asylum in the United States, where she embarked on another journey--to excavate her past and, after years of being made to feel less than human, claim her individuality.

A Story of War and What Comes After

The Girl Who Smiled Beads

"Clemantine Wamariya was six years old when her mother and father began to speak in whispers, when neighbors began to disappear, and when she heard the loud, ugly sounds her brother said were thunder. It was 1994, and in 100 days more than 800,000 people would be murdered in Rwanda and millions more displaced. Clemantine and her fifteen-year-old sister, Claire, ran and spent the next six years wandering through seven African countries searching for safety. They did not know whether their parents were alive. At age twelve, Clemantine and Claire were granted asylum in the United States. Raw, urgent, yet disarmingly beautiful, this book captures the true costs and aftershocks of war: what is forever lost, what can be repaired, the fragility and importance of memory. A riveting story of dislocation, survival."--

‘Het verbijsterende boek over haar leven’ de Volkskrant Het levenslange gevecht van een Rwandese oorlogsvluchtelinge Clemantine Wamariya was zes jaar oud toen haar ouders niet langer hardop durfden te spreken, buren zomaar verdwenen en het luide, weerzinwekkende lawaai begon. In 1994 ontvluchtte ze samen met haar zus Claire de Rwandese genocide. De daaropvolgende zes jaar zwierf ze door zeven Afrikaanse landen op zoek naar veiligheid. Geteisterd door honger, gevangenschap en mishandeling overleefde ze de vluchtelingenkampen. Ze vond zowel goedheid als onmenselijke wreedheid op haar pad. En al die tijd wist ze niet of haar ouders nog in leven waren. Toen Clemantine twaalf jaar oud was, verleende de VS haar en haar zus asiel. Ze kwam aan het begin te staan van een nieuwe uitdaging – breken met haar verleden en, na jarenlang als grof vuil behandeld te zijn, haar eigen identiteit claimen. Het meisje dat kralen kon lachen toont de hartverscheurende realiteit van oorlog. Een verhaal over de vernietiging, de broosheid van herinneringen, het beklemmende gevoel wanneer anderen zien dat je gebroken bent, en de voortdurende zoektocht naar redding. Maar Wamariya’s reis is bovenal een verhaal over het leven dat we voor onszelf creëren, over de persoonlijke, pijnlijke en beeldschone ervaringen die ons maken tot wie we zijn.

Clemantine Wamariya

About

Books

Join the club