Lara Taveirne

Twee hartsvriendinnen plegen in hun tienertijd onverwacht allebei zelfmoord, maar het lichaam van een van hen wordt nooit gevonden.

De kinderen van Calais / druk 1

Een goudkleurige Volvo hobbelt over een doodlopende weg, gevolgd door een immense stofwolk. Achter het stuur zit een druk pratende vrouw onder een strooien hoed. Op de achterbank, onder al even indrukwekkende hoofddeksels, zitten haar drie oudste dochters. Uit het passagiersraam steekt het hoofd van de tienjarige Antonia. Zij draagt geen hoed. Haar korte haren wapperen terwijl ze Pluto binnenrijden, want zo noemen haar zussen het doodse platteland waar hun moeder in een opwelling een scheef dijkhuis heeft gekocht. 0In 'Pluto' beleeft Antonia de zomer van haar leven. Pas vele jaren later keert ze terug, met een baby in een draagdoek en een peuter aan de hand. Maar ditmaal is het geen zomer. Het dijkhuis is zwaar in verval. Antonia's hart ligt aan diggelen. De noordoostenwind blijft maar waaien. En de baby houdt niet op met huilen. 0In 'Pluto' biedt Lara Taveirne een volkomen authentieke blik op een van de grote thema's van het mensdom: verlies. Zonder mededogen laat ze haar rouwende personages afdalen in het schimmenrijk, met alleen een touwtje om de weg terug te vinden: de onbreekbare band tussen generaties. 00Lara Taveirne (1983), een van de eigenzinnigste schrijvers van haar generatie, schreef eerder de romans 'De kinderen van Calais' (2014. winnaar Debuutprijs, genomineerd voor de Bronzen Boekenuil), 'Hotel zonder sterren' (2015) en 'Kerkhofblommenstraat' (2018). 00.

Pluto. Aan het einde van de weg rechtdoor

Wissant, Noord-Frankrijk, de jaren zestig. Urenlang gingen ze gebukt op zoek naar de mooiste schelpen. Ze konden gelijktijdig en achterwaarts over de golven duiken. Ze hadden allebei een kamer waar je de zee kon horen ruisen, als de wind goed zat. Lilith en Violaine waren wat men noemt hartsvriendinnen. Onafscheidelijk. Samen kochten ze hun eerste bikini. En het was hand in hand dat ze naar de rand liepen. Cap Blanc Nez, 1976. Beneden aan de kliffen wordt Violaine gevonden. 135 meter hoger staan twee boekentassen. De kinderen van Calais is een debuut van zelden geziene ambitie. De auteur ontleedt en amputeert liefde in al haar facetten: moe¬derliefde, zussenliefde, naastenliefde. Allesverterende liefde. De suizende tragiek van dit verhaal, als in een val van 135 meter hoog, doet voortdurend naar adem happen en heeft maar één vraag: hoe dicht kun je bij iemand komen zonder jezelf te verliezen? LARA TAVEIRNE (1983) is germaniste. Dat ze voorbestemd was om te schrijven, was eigenlijk al duidelijk bij haar geboorte. Ze is genoemd naar het hoofdpersonage uit Dr. Zhivago. Ze debuteerde op haar 22ste als theaterauteur en -regisseur. Vier toneel¬stukken later is De kinderen van Calais haar eerste roman.

De kinderen van Calais

In een daad van puberale overmoed besluit Arabella om op het chrysantenveld van haar ouders te gaan werken. Tussen de arbeidsters hoopt ze te vinden wat haar kille moeder haar niet kan geven. Ze houdt er geen rekening mee dat die vrouwen uit een andere wereld komen. Al wroetend in de aarde luistert ze naar de verhalen van de kweeksters. Het wordt al snel duidelijk dat hun levens meer met elkaar verweven zijn dan ze dacht. Dat zelfs haar eigen geschiedenis er niet los van staat. Langzaamaan vormt het verleden een gevaarlijk web, met Arabella in het midden. Op Allerheiligen moeten de bloemen klaar zijn; dan verhuizen ze naar de begraafplaats aan de andere kant van de muur. Maar groeit een meisje even snel als een kerkhofbloem? En is iemand ooit helemaal klaar voor de waarheid? In oude dagboeken vond Lara Taveirne de taal die Kerkhofblommenstraat zo eigen maakt. De historische rijkheid en ijzingwekkende intriges maken de roman tot haar meest inventieve en gedurfde werk tot nu toe. Lara Taveirne (1983) publiceerde in 2014 De kinderen van Calais, een indrukwekkende roman waarmee ze de Vlaamse Debuutprijs in de wacht sleepte. Een jaar later verscheen Hotel zonder sterren, een boek dat diep onder de huid van haar lezers kroop. 'Al op de eerste bladzij vallen lekkere, halfvergeten woorden de lezer in de schoot. Woorden, vet als op barsten staande vruchten. Een oeroud verhaal over de behoefte ergens bij te willen horen.' Peter Verhelst 'Ik zag honderden beelden voorbijtrekken in Kerkhofblommenstraat, maar het allermooiste, dat was het gezoem: de stemmen van de chrysantenkweeksters die allemaal geheimen onder hun rokken hebben. Lara Taveirne maakte van hun echo's een wonderlijk verhaal.' Stijn Tormans, Knack 'De nieuwe literaire golf in Vlaanderen is vrouwelijk, van Lize Spit tot Griet Op de Beeck. Lara Taveirne zou wel eens kunnen uitgroeien tot de grootste verteller onder hen. Ze schrijft poëtisch en toch meeslepend, met oor voor volkse dialogen.' Tom Lanoye

Lara Taveirne

About

Books

Join the club