Name: ไส้เดือนตาบอดในเขาวงกต
ISBN: 9789740212225

วีรพร นิติประภา

นวนิยายที่เต็มไปด้วยสัญลักษณ์ในทุกฉากตอน ฉาบซ้อนในเรื่องรักสามเส้าแสนธรรมดา ปรุงรสด้วยเสน่ห์รายละเอียดของความร่วมสมัยผ่านบุคลิก รสนิยม และการดำเนินชีวิต

ไส้เดือนตาบอดในเขาวงกต

Siya S

ประมาณ 3.5 ดาว 

ตอนแรกจบที่สามดาวในความรู้สึกแบบหนึ่ง แต่ความรู้สึกเปลี่ยนเป็นอีกแบบหลังจากที่ได้มีโอกาสคุยกับคุณแหม่ม วีรพร ซึ่งเล่าให้ฟังว่าเรื่องเล่าโศกซึ้งร้าวรานระทมทรวงเรื่องนี้ โดยเนื้อแท้มีเค้าโครงมาจากความรู้สึกที่มันผสมปนเปกันจากการเมืองไทยยุครัฐประหาร + big cleaning day + ชุมนุมกปปส. จนกลายมาเป็นสมมติฐานบ้างอย่าง คุณแหม่มเขียนเรื่องนี้เพราะอยากตามหาคำตอบว่า การถูกหลอมโดยชุดความเชื่อ มั่นใจในอะไรมากเกินไปจนกลายมาเป็นมายาคติ ยึดติดกับสิ่งใดสิ่งนึงจนทำให้คนกลายเป็นบ้า มันจะพาคนๆนึงไปสู่จุดจบที่ตรงไหน ตัวละครมันเลยตีอกชกหัวจนน่าตลกแบบนี้ เพราะโดยเนื้อแท้คนไทยชอบดราม่า และพยายามใส่อารมณ์กับทุกอย่าง (เหมือนที่ด่าทักษิณไปร้องไห้ไป) 

แต่คุณแหม่มไม่อยากเขียนเรื่องการเมือง เขาอยากเขียนนิยายรัก มันเลยออกมาเป็นเรื่องนี้ อันว่าด้วยอารมณ์ที่พลุ่งพล่านและนิสัยโศกซึ้งของชารีญา ที่ถูกปั้นแต่งขึ้นมาด้วยศิลปะและเพลงคลาสสิค ทุกอย่างมันเอื้อต่อความเป็นคนโรแมนติกที่โหยหาความรัก โหยหาความรู้สึกในแบบที่เพลงคลาสสิคปลุกปั่นความรู้สึกในใจตั้งแต่เล็กจนโต ความสุนทรีย์ในใจเอื้อต่อความเป็นคนคูลชิคที่รักต้นไม้และชอบทำอาหาร แต่งานอดิเรกอีกกี่ล้านอย่างก็เติมเต็มชีวิตเธอไม่ได้ เพราะสิ่งเดียวที่ชารีญาอยากได้คือความรัก ซึ่งพอเราหมกมุ่นกับมันมากๆเราก็เริ่มสูญเสียตัวตนของตัวเองให้กับอะไรที่มันควบคุมไม่ได้ (เช่น ความรู้สึกของปราณ) หลงทางอยู่ในความคิดนั้นจนหาทางกลับมาเป็นตัวเองคนเดิมไม่เจอแล้ว นั่นคือเรื่องที่น่าเศร้ายิ่งกว่า 

ตัวละครในเล่มดูเป็นละครจนตลก แบบโดนผู้ชายบอกเลิกแล้วในใจแว่บขึ้นมาเป็นวิธีการทำร้ายตัวเองถึง 36 วิธีเพื่อให้เขากลับมาสนใจ อ่านแล้วก็รู้สึกตลกแล้วก็สงสารด้วย แต่ถ้าตัดความเวอร์วังออกไป ตัวเอกทั้งสามก็ดูมีมิติและมีความเทาในแบบของตัวเอง ชลิกาชอบอ่านหนังสือโรแมนซ์ ชีวิตเลยถูกหลอมขึ้นมาด้วยความเชื่อว่าความรักมันต้องเป็นแบบในหนังสือที่อ่านนี่แหละ ในขณะเดียวกันก็มีความรู้สึกอยากให้ตัวเองได้ทำอะไรสักอย่างที่มันมีค่า แต่สุดท้ายก็เป็นได้แค่คนธรรมดาๆซึ่งมันก็เศร้า ในขณะเดียวกัน ปราณก็เป็นเด็กกำพร้ำที่ชีวิตไม่ยึดติดกับอะไรเลย เร่ร่อนตามกาที่ทางของตัวเองไปตลอดชีวิต ซึ่งอะไรแบบนี้มันก็เป็นความอ้างว้างที่หนักหน่วงสำหรับคนๆนึงทีเดียว

รวมๆคืออ่านได้ แต่อ่านแล้วก็รู้สึกหนักใจในความ "เยอะ" ของตัวละคร ในแง่ของสำนวนก็คือ ใช้ภาษาได้แบบเวอร์วังอลังการ ถ้าเป็นคนที่ไม่ชอบอ่านอะไรที่มันโอเวอร์ หรือใช้คำฟุ่มเฟือย การอ่านเล่มนี้คงทำให้รู้สึกหงุดหงิดมากแน่ๆ

ไส้เดือนตาบอดในเขาวงกต

Reviews

Highlights