Ahmet Telli

Kalbim Unut Bu Siiri

jakuzi

yetmiş iki gündür bir dolapta kilitliyim. yalnızca anahtar deliğinden hava giriyor ve ölü bir ışık sızıyor içeri. yalnızlık hiç de tanrısal değil, görkemli değil. o yalnızca geçmişle gelecek, ölümle yaşam arasında kocaman bir karanlık nokta. geçmişi ve geleceği olmayan, ölümle yaşam arasında irinli bir leke yalnızlık denilen. şimdi ne varsa, anahtar deliğinden sızan havayla ışıkta... (farkına varsalar, kapatırlar mıydı onu da?) bütün belleğimdekileri yokettim. elektrikli bir aygıtla yaktım, jiletle kazıdım. çığlıkların aralığından uçurdum hepsini, kül edip savurdum. adımdan gayrısını bilmiyorum.

o yalnız kaybetmesini öğrendi ömründe avucundan dökülen kum taneleriydi her şey 

ne bir serseriydi ne de yılgın bir savaşçı 

ama kendi kafasıyla düşünen ve hakkında ölüm fermanları çıkarılan biriydi belki 

anlamını yitiren birşeyler mi var şimdilerde 

taşı delemiyor bir çığlık ve apansız bir 

dünya yetmiyor bazan, bırakıp gidebilir miyim*

bir gök gürlese bari diyorum bir sağnak patlasa 

bitse bu sessizlik, bu kirli yapışkanlık bitse 

ama bir tufan az mı gelir yoksa yine de 

yırtılan ve parçalanan bir şeyler olmalı mutlaka hiç durmadan yırtılan ve parçalanan bir şeyler*

bir çiçeğe tutundum düşerken, ordayım hâlâ sallanıp durmaktayım bir saatin sarkacı nasıl gidip geliyor gidip geliyorsa öyle zaman benim işte, nesneleşiyor tüm anlar dursam ölürüm paramparça olur dünya*

vurulup düştüğüme inanmak istemiyorsun 

oysa bir kente girişin provası oluyor ölümüm 

yeis yok, bir misillemedir bütün hatıralarım yalnız yıkık bir duvar var karşıda ve bir kadının 

cesedi üstünde uçuşup duruyor takvim yaprakları*

bir uçurum kıyısında vursunlar beni ki dünya 

uğuldayıp duran bir uçurum değil miydi zaten*

Kalbim Unut Bu Siiri quotes

Join the club