Andrew Jolly

Seni içime gömdüm

jakuzi

Ateş, döşeğin altındaki tahtaları yalazlamaya başlamıştı. Döndü Kabrero, yürüdü gitti. O anda, daha önce hiç söylemediği, bir kere bile, eğreltiotlarının yeşil örgüsü altında geçirilen o iki yıl boyunca bir kere bile ağzına almadığı, almak gereğini duymadığı sözcükler geldi aklına. "Yat sevgilim. Kıpırdama. Yat bir tanem. Seni içime gömdüm."*

"Çünkü," dedi, "onu sevmekten korkuyorum artık."

Yer yer dökülmüştü. Mermer eskisi gibi güzeldi, yalnız kirliydi, cila yüzü görmemişti. Kapıya kum yığılmıştı tepeleme. Ölülerin evreninde her şey aynıydı. Bu aşkların sonları-başları birdi.*

Çok yorgundu. Anlatmaya kalkışmaması daha doğruydu, biliyordu yine de elinden geldiğince açıklamaya çalıştı. "Biz babamıza yardımcı olmadık. Onun yalnızlığını paylaşmadık. Yalnız..." Doğru sözcükleri bulup çıkaramıyordu, zaten bulsa bile ağabeyinin kavrayacağı sözcükler değildi bunlar. "Kıyısından dolandık."*

"Bu işe neden giriştiğini bana bir daha anlat Kabrero," dedi adam. 

"Onu sevdim." Uzun boylu haydudun atı ağır, sinirli adımlarla düzensiz bir çember çiziyordu; gitmek istiyordu besbelli; ama adam başını sıkı sıkı kavramıştı, bırakamıyordu. 

"İyi ama bu işe girişen sensin. Bir erkeğe, bir kadının ölüsünü koskoca bir dağdan aşağı sürükleten sevgi, nasıl bir sevgidir ki?" 

"Bilmiyorum. Başka sevgi tatmadım ben."

İş görürken söylediği türküler bir sabahkuşunun ötüşünü andırırdı; hep başlayan, hiç bitirmeyen, yine başlayan, en baştan alan. O, yeşil tülün arasından kendisine doğru gelince, her zamanki gibi; uyandırmak için yanağına hafifçe dokununca, uyur gibi yaparken ansızın gözlerini araladığında onu bu yeşil dokunun önünde görünce ikisi hep birlikte, hep bu vadide, günlerin kırıcılığından uzakta, hep yeniden başlarken, karısına olan aşkı dilinin ucunda bir acı gibi dururdu, konuşma duyusunu köreltirdi, çünkü benliğinin tam ortasında açılmış bir yarayı andıran bu aşk, bildiği sözcüklere, okuyamadığı bütün o kitaplardaki sözcüklere sığmıyordu. Hiç değilse bu vardı, diye düşündü, ben layık olsam da olmasam da vardı.*

şimdi ağabeyinin oturduğu evin avlusuna çı­karlar, sinirleri mezkalle yatışmış babalarının anlattığı hikâyeleri dinlerlerdi: Kızılderili kıyımları, esrarengiz toprak kaymaları, düşen kayalar, birbirleriyle bütün bağlantıları kopuk karmaşık geçit yüzünden elden çıkan hazinelerin hikâyelerdi bunlar. Kardeşler birbirine kin güdünce, kazıdan kilisenin payını isteyen bir rahip öldürülünce doğardı bu belalar; yitirilen haritalar, yitirilen inanç, yitirilen bağlılık.*

Seni içime gömdüm quotes

Join the club