A. A. Milne

Benjamin Hoff

Ernest H. Shepard

Tao of Pooh

Het Magische Kind (Joseph Chilton Pearce)

tara  (she/her)

Wisselwerking tussen de geest en zijn informatiebron [de aarde] wordt religieus ontkend door het Westerse denken, zoals niet door het denken van de meeste culturen. Intersctir met de levende aarde zou impliceren dat de aarde hetzelfde zou doen, door op ons te reageren. Een wisselwerking met de levende aarde zou inhoudrn dat de aarde op haar maníer reageerde, in wisselwerking met ons. En dé kardinale stelregel van het klassiek-westerse academische overtuigingsstelsel... is dat de geest absoluut geen andere relatie tot de wereld heeft dan om via de zintuigen geïnformeerd te worden over die wereld en er een intelligente reactie op te geven. Die overtuiging heeft ons automatisch van onze persoonlijke kracht beroofd. Zonder persoonlijke kracht om uit te putten, rest ons nog slechts één krachtbron: het gebruik van werktuigen. En zo hebben wij een blijvend bestand aan kennis ontwikkeld omtrent het gebruik, het vervaardigen, verbeteren en onderhouden van onze instrumenten.

Wanneer je de Weg volgt, verlaat je het land van Hetzij/Hetzij en komt binnen in het land van Zowel/Als. Zoals Lao-tse schreef in het eerste hoofdstuk van de Daodejing, zijn veel mensen niet in staat de Weg te volgen, omdat ze hem niet kunnen zien, verstrikt als ze zijn in Hetzij/Hetzij: 

Met andere woorden, Dao is zowel 'subtiliteit' als 'actie'. Zij die hem alleen als geest beschouwen en zijn vormen negeren, of zij die zijn vormen opmerken maar geen oog hebben voor wat er in en achter schuilt, kennen er in het gunstigste geval maar de helft van - noch de spirituele mensen die de wereld ontkennen noch de Fysieke mensen die de geest ontkennen kunnen de Weg kennen en volgen.

Een Taoist zou eerder zeggen: observeer de natuurwetten zoals ze werken in de wereld om je heen en leef ernaar. Door ze te volgen, leer je de moraliteit van bescheidenheid, matigheid, mededogen en consideratie (en niet alleen de regels en voorschriften van één bepaalde samenleving), de wijsheid de dingen te zien zoals ze zijn (ipv er alleen maar 'feiten' over te verzamelen) en het geluk in harmonie te zijn met de Weg. 

Een paard stond vastgebonden voor een winkel in een smal Chinees Dorpstraat je. Iedereen die langs het paard probeerde te lopen kreeg een schop. Het duurde niet lang of er stond een heel troepje dorpelingen omheen, luid discussiëren over de kwestie hoe je het beste langs dat gevaarlijke paard kon komen. Plotseling kwam er iemand aan gerend. 'De Oude Meester komt eraan!' schreeuwde hij. 'Due weet wel wat we moeten doen!' Terwijl de mensen in gespannen verwachting toekeken, kwam de Oude Meester de hoek om, zag het paard, maakte rechtsomkeer en sloeg een andere straat in.

'De Oude meester' zei ik, 'leefde naar het principe van Wie Wei, van Moeiteloos Handelen. Dat is iets waarvan de Taoisten zeggen dat we het kunnen leren door naar water te kijken. Als een rivier een paar stenen op haar weg vindt, probeert zij niet uit alle macht ze aan de kant te duwen, of zich ertegen te verzetten, of er over te dénken. Ze gaat er gewoon omheen. En daarbij zingt ze. Water reageert met moeiteloos handelen op Wat Er Is.'

Lang leven wordt als iets goeds beschouwd, maar velen besteden hun lange leven aan zitten klagen, televisie kijken. Velen die iets Groots Verrichten zijn jong gestorven, maar leefden toch elke minuut van de tijd die ze hadden. Zoals zhuangze opmerkte, hoeft de dood zelf niet per definitie slecht te zijn:

Hoe weten wij dat het geen vergissing is ons aan het leven vast te klampen? Misschien is onze angst dat het einde nadert iets als de weg vergeten en niet meer weten hoe we weer thuis moeten komen. Li Tsji was de dochter van Ai Feng, hoofdman van een grensgebied. Toen hertog Hsien haar als zijn vrouw opeiste, schreide zij tot haar mouwen doorwerkt waren van tranen. Maar nadat zij de hertog had leren kennen en zijn paleis met hem had gedeeld, lachte zij om haar vroegere angsten en verdriet. Hoe kunnen wij weten of de geesten der overledenen niet hetzelfde doen? Zij die dromen van feestmalen ontwaken misschien in honger en droefenis. Zij die dromen van honger nemen misschien na het opstaan deel aan een jachtpartij. Terwijl zij sliepen, beseften zij niet dat ze droomden... Maar toen ze ontwaakten, wisten ze het wel. Op een dag zal er een groot ontwaken komen; dan zullen wij weten dat dit leven als een droom was .. Deze woorden lijken misschien vreemd, maar vele jaren na nu ontmoeten we misschien iemand die ze kan verklaren, zomaar onverwacht op een ochtend of avond.

Ze hadden de wind nu tegen en Knorretjes oortjes wapperden achter hem aan als wimpels, terwijl hij zich tegen de wind in worstelde, en het leek uren te duren voor hij ze eindelijk in de beschutting van het Honderd Bunders Bos had en daar gingen ze weer rechtop staan en luisterden een beetje schichtig naar het loeien van de storm door de toppen van de bomen. 'Als er nou es een boom omviel, Poeh, net als wij eronder stonden.' 'Als dat nou es niet gebeurde,' zei Poeh, na lang nadenken. Dat trooste Knorretje en een ogenblik later klopten en belden ze opgewekt aan Uils deur. 

En nu is het tijd om - wat is dat voor piepgeluidje? 

Pas als je Groot bent is het leven fijn. 

Ach, was ik maar zo Groot en Langs als jij.

Maar houd je bij het vrouwelijke. Word een rivier 

Tao of Pooh quotes

Join the club