Stefan Zweig

Upon hearing his rousing lecture, a college student grows close to his professor, and he becomes a regular visitor to the professor and his younger wife's apartment, where his teacher alternately entertains him with respect and cold scorn.

Confusion

Ryan Moore

Hellboy TCR

1927-ൽ പുറത്തുവന്ന Stefan Zweig-ന്റെ ചെറുനോവലാണ് "Confusion" (La Confusion des sentiments). തന്റെ നേട്ടങ്ങളുടെ നെറുകയിൽ വിരമിയ്ക്കാനൊരുങ്ങുന്ന റോളണ്ട് എന്ന പ്രൊഫസർ, തന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രചോദനകരമായ വഴിത്തിരിവിനെക്കുറിച്ചുള്ള ഓർമ്മകൾ അയവിറക്കുന്നതാണ് ഈ നോവെല്ലയുടെ ഇതിവൃത്തം. "We live through myriads of seconds, yet it is always one, just one, that casts our entire inner world into turmoil, the second when (as Stendhal has described it) the internal inflorescence, already steeped in every kind of fluid, condenses and crystallizes—a magical second, like the moment of generation, and like that moment concealed in the warm interior of the individual life, invisible, untouchable, beyond the reach of feeling, a secret experienced alone. No algebra of the mind can calculate it, no alchemy of premonition divine it, and it can seldom perceive itself."- ഇമ്മട്ടിലാണ് അയാളതിനെ വിവരിയ്ക്കുന്നത്.

സാഹിത്യപ്രേമിയായ അച്ഛന്റെ അലസനും സുഖിമാനുമായ, ഏറെക്കുറെ പുസ്തകവിരോധിയുമായ മകനായിരുന്നു റോളണ്ട്. കുത്തഴിഞ്ഞ ജീവിതം കയ്യോടെ പിടിയ്ക്കപ്പെട്ടു മറ്റൊരു സ്ഥലത്തു പഠനം തുടരാനായിപ്പോകുന്ന റോളണ്ട് തന്റെ ജീവിതത്തെ പിന്നീട് മാറ്റിമറിച്ച അധ്യാപകനെ കണ്ടുമുട്ടുകയാണ്. അയാൾ ക്‌ളാസ് എടുക്കുന്നതാണ് അവൻ കാണുന്നത് - അയാളുടെ വാക്ചാതുരിയും ബുദ്ധിപ്രഭാവവും റോളണ്ടിനെ മറ്റൊരു ലോകത്തേയ്‌ക്കെത്തിയ്ക്കുന്നു (“I had never before known language as ecstasy, the passion of discourse as an elemental act, and the unexpected shock of it drew me closer. Without knowing that I was moving, hypnotically attracted by a force stronger than curiosity, and with the dragging footsteps of a sleepwalker I made my way as if by magic into that charmed circle—suddenly, without being aware of it, I was there, only a few inches from him and among all the others, who themselves were too spellbound to notice me or anything else”). പ്രൊഫസറുടെ വീടിനു മുകളിലത്തെ നിലയിൽ തന്നെ താമസം തരപ്പെടുത്തുകയാണ് റോളണ്ട്. എന്നാൽ തൊട്ടടുത്ത ദിവസം ക്‌ളാസ്സിനെത്തുന്ന അവൻ തികച്ചും വ്യത്യസ്തനായ ഒരധ്യാപകനെയാണ് കാണുന്നത്. അഥവാ അയാളുടെ അധ്യാപന ശൈലിയിൽ ഉന്മാദിയെപ്പോലെ അയാൾ തന്നെത്തന്നെ മറന്നു പെരുമാറുന്ന ഒരു നിലയും വിരസമായ മറ്റൊരു രീതിയും ഉണ്ടെന്ന് അവനു മനസ്സിലാകുന്നു. അതവന്റെ കൗതുകം വളർത്തുകയാണ് ചെയ്യുന്നത് - അവൻ പ്രൊഫസറുമായി കൂടുതൽ അടുത്തിടപഴകാൻ തുടങ്ങുന്നു. തന്റെ ഒരു ദീർഘകാല സ്വപ്നമായ ഒരു പുസ്തകം അവന്റെ സഹായത്തോടെ എഴുതാം എന്ന് പ്രൊഫസ്സർ തീരുമാനിയ്ക്കുന്നു. പ്രൊഫസറുടെ സൃഷ്‌ടിപരമായുള്ള വശം വെളിപ്പെടുന്ന ഈ ഭാഗങ്ങളിൽ സ്വെയ്ഗ് എഴുതിത്തകർക്കുകയാണ് - “For this remarkable man constructed it all out of his musicality of feeling: he always needed some vibrant note to set his ideas flowing. Usually it was an image, a bold metaphor, a situation visualized in three dimensions which he extended into a dramatic scene, involuntarily working himself up as he went rapidly along. Something of all that is grandly natural in creativity would often flash from the swift radiance of these improvisations: I remember lines that seemed to be from a poem in iambic metre, others that poured out like cataracts in magnificently compressed enumerations like Homer’s catalogue of ships or the barbaric hymns of Walt Whitman”

“For the first time it was granted to me, young and new to the world as I was, to glimpse something of the mystery of the creative process—I saw how the idea, still colourless, nothing but pure and flowing heat, streamed from the furnace of his impulsive excitement like the molten metal to make a bell, then gradually, as it cooled, took shape, I saw how that shape rounded out powerfully and revealed itself, until at last the words rang from it and gave human language to poetic feeling, just as the clapper gives the bell its sound.”

ഈ സഹവാസം കൊണ്ട് അവൻ മനസ്സിലാക്കുന്ന ഒരു കാര്യം പ്രൊഫസറും ഭാര്യയും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തിൽ വിള്ളലുകളുണ്ട് എന്നുള്ളതാണ്. കൂടാതെ പ്രൊഫസർ തന്റെ വിചിത്ര സ്വഭാവം തുടരുന്നുണ്ട് - അയാൾ ചിലപ്പോൾ സ്നേഹത്തോടെ പെരുമാറും, മറ്റുചിലപ്പോൾ വാക്കുകൊണ്ടും പ്രവർത്തികൊണ്ടും കുത്തിനോവിയ്ക്കും - കൗമാരക്കാരനായ വിദ്യാർത്ഥിയ്ക്ക് അത് സഹിയ്ക്കാനാകുന്നില്ല. കൂടാതെ പ്രൊഫസർ ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് ഒന്നും പറയാതെ എങ്ങോട്ടോ യാത്ര പോകുന്നുമുണ്ട് - എങ്ങോട്ടാണെന്ന് അയാളുടെ ഭാര്യയ്ക്കും അറിയില്ല. ഗത്യന്തരമില്ലാതെ അവൻ പ്രൊഫസറുടെ ചെറുപ്പക്കാരിയായ ഭാര്യയെത്തന്നെ ഉപദേശത്തിനായി സമീപിയ്ക്കുന്നു. അത് അവർ തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തിന്റെ തുടക്കമാകുന്നു. അതിന്റെ പാപബോധം കൂടി റോളണ്ടിനെ കുഴക്കുന്നു. പ്രൊഫസറുടെ രഹസ്യം - അയാൾ സ്വവർഗ്ഗാനുരാഗി ആണെന്നത് - തൊണ്ണൂറു വർഷത്തിനിപ്പുറം വായിയ്ക്കുമ്പോൾ പിടിച്ചു കുലുക്കുന്നപോലെ അനുഭവപ്പെടില്ലെങ്കിലും അന്ന് അതെത്ര മാത്രം ഓളമുണ്ടാക്കിയിരിയ്ക്കാമെന്നത് ഊഹിയ്ക്കാവുന്നതേയുള്ളു.

സ്സൈക്കോളജിയിൽ തല്പരനും, ഫ്രോയ്ഡിന്റെ ആരാധകനുമായ സ്വെയ്ഗ് രണ്ടു കഥാപാത്രങ്ങളുടെയും ചെയ്തികളെയും ലൈംഗികദാഹത്തെയും അവതരിപ്പിയ്ക്കുന്നത് വളരെ സൂക്ഷ്മമായാണ്(സ്വെയ്ഗിന്റെ എഴുത്തിന്റെ പ്രത്യേകത തന്നെ കാരക്ടർ സ്റ്റഡി ആണ്). നോവലിന്റെ ഒടുവിൽ എല്ലാം മനസ്സിലാക്കിയ വിദ്യാർത്ഥി തന്റെ മുറിയിൽ ഉറങ്ങാൻ കിടക്കുമ്പോൾ പ്രൊഫസർ അടുത്തുവരുന്ന രംഗം , അതുപോലെ പ്രൊഫസറുടെ മുറിയിൽ, അവന്റെ പിറകിൽ ഇരുട്ടിൽ മറഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന (ആത്മനിയന്ത്രണത്തിനുവേണ്ടിയാണ് അയാൾ ഈ മുന്നൊരുക്കം നടത്തുന്നത് എന്നത് വ്യക്തം) അയാളുടെ ശബ്ദം കേട്ടുകൊണ്ട്, അയാൾ പറയുന്നത് അവൻ എഴുതിയെടുക്കുന്നത് തുടങ്ങി പലരംഗങ്ങളിലും എഴുത്തുകാരന്റെ ഈ മിടുക്കു കാണാം (That voice in the darkness, ah, that voice in the darkness, how I felt it penetrate my inmost breast! There was a note in it such as I had never heard before and have never heard since, a note drawn from depths that the average life never plumbs എന്നാണ് പക്ഷെ റോളണ്ട് ചിന്തിയ്ക്കുന്നത്). അപ്പോഴും അയാൾ ഒരു ഉൾനാട്ടിൽ കൗമാരക്കാരായ വിദ്യാർത്ഥികളെ പഠിപ്പിയ്ക്കുന്നു എന്നതും റോളണ്ട് അയാൾ ഇങ്ങനെ കൊണ്ടുനടന്ന ആദ്യ വിദ്യാർത്ഥിയായിരിയ്ക്കില്ലല്ലോ എന്ന അസുഖകരമായ ചിന്തയും വായനക്കാരനുണ്ടാകും. ഏറെക്കുറെ അസുഖം പോലെയാണ് സ്വവർഗ്ഗാനുരാഗം ഇവിടെ അവതരിപ്പിയ്ക്കപ്പെടുന്നത്. ഇതൊന്നും എഴുത്തിന്റെ ശക്തിയെ കുറയ്ക്കുന്നില്ല എന്നത് വേറെ കാര്യം.

Confusion

Reviews