Name: İki satır, iki satırdır. Alev Ebüzziya'ya mektuplar (1962 - 1976) Yaşantı
ISBN: 9789750850523

Edip Cansever

İki satır, iki satırdır. Alev Ebüzziya'ya mektuplar (1962 - 1976) Yaşantı

cyclamen

"Sen çömlekçisin, ben şair... Senin kullanacağın çamurlu tasta, benimki aslan ağzında. Sen rüyanda biçimler görürsün, ben kelime. Bizimki de kolay değil kardeşim, Kolay değil hani, Böyle çile çek- mek sanat adına Tanrıniın günů.... 

Ve Edip der ki, dũnyanın adı var sadece. "Aşklar uçup gitmiş olmalı yazla." Yorgun, yenik dönmüşüm artık kendime. 

Ben sevilmek için değil sevmek için yaşıyorum

İki satır, iki satıirdır, Alev reis! Biz ki, çoğu zaman iki satır için vasiyoruz. Kimi zaman da kelime kelime, harf harf bakarız bu iki satır'lara.

Sevgi, selâm, mụtluluk... Ben dana lyi taniman için, adımı sesli harflerini unutarak yazacağım. EDPCNSVR

Nehirin birine sormuşlar, demişler ki, "Sen böyle dipdiri , akıyorsun ama; denize karıştığında nehirliğinden hiç- bir sey yitirmiyorsun. Bu nasıl olur böyle?" Nehir cevap vermiş: "Asktan ötürü", demiş; "karşıki adada bir sevdiğim var, işte bu yüzden nehirliğimden hiçbir şey yitirmiyorum. Bu çabam salt oraya varmak icin." 

İşte Turkiye. Yüreğim halktan yana, ezilenden yana. Sonra ben, sonra sen. Onlar ezilirler, aç kalırlar. Biz yabancılaşırız. Onlar şehre nöru yúrürler. Biz trajiğimizi yazarız. Aslında hepsi bir. Umutla umutsuzluk yan yana. Burası Türkiye. Türkiyede çok şeyler oluyor. Bilmem ne kadarını izlevebiliyorsun Alevci. Alkoller boşuna tüketilmedi yillardır. Rakamlar konuşuyor artık. Şu kadar aç, şu kadar işsiz, şu kadar hastaliklı.. Eee sonra? Koalisyonlar, içi boş sözler, palavralar. 

Sen sıkılırsın meyhanede; yarim saatten fazla oturamazsın. Ben akalmam: sikıntıma revnak verir meyhane. Donar donar bakarım. nereye? Bern mesafe bilmem ki Alevci. Ben ne bilirim peki? Susmak bilirim biraz. "Kimsesiz olmak" bilirim. "Anlıyan anlasin" bilirim. Sonra bir de sey bilirim... Bilmem, bilmem Alevci. X

- Sonra yeni bir şey oldu. Bu, dipedüz hicbir şeyin olmamasinın yeni bir etkisiydi. Bir uzun yaz, bir uzun bicimde bitti 

Şimdi kış. Bırakılmş ilgiler kendi aralarında yaşıyorlar. Hani insan olmiyan bir ses duyar kimi zaman, bu işte terk edilmiş ilgilerin sesidir. Öyle mi dersin Alevci? Olmadı, içmeye gidiyorum gene. Ne iyi! Bir yığın aptal göreceğim Gerçekte benden daha akıllı görünür onlar. Bu da fena değil. "Ben omuzlarımı alır giderim Bir asker kışlaya döner"

Sonra susmak geliyor. lyi mi? Ve susmak içe doğru yaratıilışıdır dünya- nın, iyi mi? Konuşmak, düzene uymak, orta malı bir figür haline getirmek olmaz mı kendini? Ama her içe aktarış, her susuş; bir özleşme, verimli bir mayalaşmadır belki de. Sonra ben, yani ilgisizlik!.. "Neye rastlarsam Öyleyim" olan. 

Sen gittin, siz gittiniz, herkes bir parça gitti işte. Her şey O kadar çok gittiki, bu her şey daha büyük kaldı EDPCNSVR’de. 

 Sanırım ilgisizlikten ne anladığım yavaş yavas aydınlığa kavuşuyor. Diyorum ki: İnsanlar ancak ilgisizlikle yaklaşabilirler birbirlerine. Ve insanlar ilgisizlikle artırabilir, ilgisizlikle  yüceltebilirler birbirlerini. Yani ilgisizlik dediğim şey bir akıma ilginin ta kendisi. 

Galiba çok kötümserim bugün. Bir şeyler söylesene Alev! Hep söylesene... Ama nasıl söyliyebilirsin ki... Bir ay sonra mı? Çok gec. Ben bugün istiyorum söylemeni. Kirliyim, soğuğum; sanki bir daldan ödünç almışım kendimi. 

 Bütün saat kuleleri senin bir duruşunu gösteriyor șimdi ve bütün kiliselerde varoluşun çalıyor çanlar yerine.

Stenan'ı seviyorum daha çok. Bir de "Çağrılmayan Yakup'u yazdım. Yeni Dergi'de çıktı. Sonra "Cadı Ağacı'nı bitirdim. Şimdi kumların Kmıldattıği"na başlıyacağım. İyi mi? Ben varoluşumu bunlarla imzalıyorum işte, kendimi bunlarla yaratıyorum. Giderek, herkes" olacağım bir gün, sanki içinde "ben" olmiyan bir dünya yaratacağım. Öylesine bir baş dönmesi duyuyorum ki... 

X Bütün bunlar böyle Alevci. Gene akşamdan kalmayım işte. Çiçek pasajı, lakerda, rakı.. Herkesi tanıyorum, kimseyi tanımiyorum son günlerde. Bütün yüzler, bir tek yüz oluyor kimi zaman da. Dopdolu e bir beyazlık ağlıyor, yas tutuyor sanki. Sikınti, sikınti, sikınti..

uzun süre yazmamak küskünlüğe benziyor. Arada bir kart filan atardın hiç olmazsa. Neden? Ne oldu? Canım yazmak istemiyor" da diyemez miydin? Bu sorulari, bu gereksiz soruları... Bilmem. Belki de bir alışkanlıktır. Belki de.. Yaşarken bir intihar, sayısız ölümler taşımak. Değişmek, değişmek, değişmek. Adresler unutmak biraz ve isimler ve memleketler unutmak. 

Sanmıyorum. Uzun süre susmak şiire de benziyor. Şiir sessizlikte mayalanır çünkü, sessizlikte insanlaşır. 

insan ancak kendine alışır gibi alışabilir bir insana. Ben güzelliğimi de, çirkinliğimi de sende görebiliyorum. Kendimi kuruyorum seninle. VE insanın kişiliğini pekiştiriyor sevmek. Sevmek! O büyük kelime.

 Kalabalıkların içindeki yalnızlik, uğultulu yalnızlık! .

"Ikinci bir insan gibi yaşlyor icimde seni sevmek saadeti." Nâzım'n, sana yazdığım misrainın dogrusu galiba bu. 

Ozlem! Oylesine büyüyor ki işte.. Ve kimseye hiçbir şey söyliyemiyorum. "Biliyor musun, ben Alevi seviyorum" diyebileceğim, sevgiden anlar bir kişi bile yok çevremde. Oysa yüzlerce insan taniyorum. Ama benim kendime güvenim vardır. Kendimi zaman zaman çok iyi anlarım. Duygularimın vardığı çizgiyi çok iyi bildiğimi sanırım. Bu bilinçtir beni yalnız eden. Huysuzluğum, sıkıntım, susmam, çevremdeki suniliklerden korur beni.

İki satır, iki satırdır. Alev Ebüzziya'ya mektuplar (1962 - 1976) Yaşantı

Reviews

Highlights