Name: شبهای روشن
Rating: 3.803571428571428 (28 reviews)
ISBN: 9789642090839

Fyodor Dostoevsky

شب‌های روشن

Noites Brancas

Serei sincero: as primeiras noites foi difícil para mim como leitor iniciante, a forma como o personagem principalmente falava era tão longas e delirantes que me davam sono e atrasaram minha leitura. Porém, fui persistente até chegar no penúltimo capítulo, onde já me vi em um caminho sem volta, era irracional naquele momento abandonar o livro e, logicamente, continuei minha leitura até o final que me foi prometido, amargo e angustiante. Não vou dizer que gostei de cada minuto lendo esse livro, mas é fato que ele trás diversas reflexões e merece todo o reconhecimento que tem. Foi o primeiro livro de literatura russa que eu li na vida. Pretendo reler futuramente para uma melhor compreensão que ficou nublada em minha mente imatura. 

Abel Espíndola

As vezes essa figura do sonhador me dá preguiça, mas é um livro curto e novelesco

Gabriela Amorim

Ana Luiza

Meu primeiro do Dosto!
Gostei muito da escrita, adoro essa floreamento que ele coloca na maneira do personagem ver a vida. Infelizmente me identifiquei muito com o Sonhador kkk… é difícil ser uma pessoa sozinha e solitária, e fiquei de ve-lo sendo um pouco mais feliz. Até que, enfim, tudo ocorreu. Gostei de como terminou, de como apesar de todo o sofrimento que lhe foj causado, o Sonhador continua a desejar tudo de mais bonito a sua amada. Lindo lindo.
Quero ler mais dele

Beyaz Geceler

Sanıyorum 10 yaşlarında filandım, babam bir basın gezisi için Haziran’da St. Petersburg’a gidecekti, pek heyecanlıydı “beyaz geceleri gözümle göreceğim” filan diyordu; kuzeyin beyaz gecelerinin ne olduğunu o zaman öğrenmiş ve pek etkilenmiştim, o zamandan beri adından ötürü sürekli okumaya niyet edip bir türlü okuyamadığım kitaptı Beyaz Geceler. Sonunda okudum.

Dört gece ve bir sabah süren kısa bir aşk hikayesi Beyaz Geceler. İçe kapanık, hayalci, dünyayla ilişkilenmeyi pek becerememiş bir karakterin aşık oluşuyla beraber yaşadığı filizlenmeyi ve ardından gelen hayal kırıklığını okuyoruz.

Açıkçası bu kitabı Dostoyevski değil başka biri yazmış olsa kendisine dair yapılan eleştiriler çok daha başka olurdu diye düşünüyorum – bana sorarsanız Dostoyevski’nin zayıf kitaplarından biri zira. İnsanın duygularını, dertlerini, şüphelerini analiz etmeyi çok iyi başaran Dostoyesvki zaman zaman biraz fazla hisli bir yere sürüklenebiliyormuş, bu kitaptaki durum öyle. 19. Yüzyıl romanlarının pek çoğundaki bu büyük duygulanım hali beni okurken sıklıkla zorlar zaten, ama Dostoyevski’de ilk kez böyle hissettim; okuduğum diğer eserlerindeki zamansız ruh hallerinden daha uzak, daha başka bir şey tasvir ediyor. Anladım ki benim Dostoyesvki’de sevdiğim şey aslında zaman zaman çok katı ve acımasız olan gerçekçiliğiymiş, buradaki hayalperest ve romantik hâli pek sevemedim.

Yine de Dostoyevski Dostoyevski’dir tabii diyerek ve haddimi aşmayarak bitireyim.

Eylül Görmüş

Sanıyorum 10 yaşlarında filandım, babam bir basın gezisi için Haziran’da St. Petersburg’a gidecekti, pek heyecanlıydı “beyaz geceleri gözümle göreceğim” filan diyordu; kuzeyin beyaz gecelerinin ne olduğunu o zaman öğrenmiş ve pek etkilenmiştim, o zamandan beri adından ötürü sürekli okumaya niyet edip bir türlü okuyamadığım kitaptı Beyaz Geceler. Sonunda okudum.

Dört gece ve bir sabah süren kısa bir aşk hikayesi Beyaz Geceler. İçe kapanık, hayalci, dünyayla ilişkilenmeyi pek becerememiş bir karakterin aşık oluşuyla beraber yaşadığı filizlenmeyi ve ardından gelen hayal kırıklığını okuyoruz.

Açıkçası bu kitabı Dostoyevski değil başka biri yazmış olsa kendisine dair yapılan eleştiriler çok daha başka olurdu diye düşünüyorum – bana sorarsanız Dostoyevski’nin zayıf kitaplarından biri zira. İnsanın duygularını, dertlerini, şüphelerini analiz etmeyi çok iyi başaran Dostoyesvki zaman zaman biraz fazla hisli bir yere sürüklenebiliyormuş, bu kitaptaki durum öyle. 19. Yüzyıl romanlarının pek çoğundaki bu büyük duygulanım hali beni okurken sıklıkla zorlar zaten, ama Dostoyevski’de ilk kez böyle hissettim; okuduğum diğer eserlerindeki zamansız ruh hallerinden daha uzak, daha başka bir şey tasvir ediyor. Anladım ki benim Dostoyesvki’de sevdiğim şey aslında zaman zaman çok katı ve acımasız olan gerçekçiliğiymiş, buradaki hayalperest ve romantik hâli pek sevemedim.

Yine de Dostoyevski Dostoyevski’dir tabii diyerek ve haddimi aşmayarak bitireyim.

شب‌های روشن

Reviews

Highlights