Gerbrand Bakker

Simon heeft zijn vader Cornelis nooit gekend. Toen diens vrouw hem vertelde dat ze zwanger was, pakte Cornelis zijn biezen en een dag later was hij dood. Of nou ja, iedereen gaat ervan uit dat hij dood is; hij stond tenslotte op de passagierslijst van het klm-vliegtuig dat in 1977 crashte op Tenerife. Simon is net als zijn vader en grootvader kapper, maar erg gepassioneerd over dat knippen en scheren is hij niet. Bij hem is het bordje fermé vaker naar buiten gedraaid dan het bordje ouvert, want elke klant is een mens en mensen zuigen energie. Maar er is één klant met wie hij buiten de zaak contact heeft: de schrijver. De schrijver zoekt naar een onderwerp voor zijn volgende boek en wordt gegrepen door het verhaal van Simons vader. Aangespoord door de schrijver gaat Simon te rade bij zijn moeder en grootvader, die niet van plan zijn veel los te laten.0Twaalf jaar na zijn laatste roman schrijft Gerbrand Bakker een fenomenale nieuwe roman over rouwverwerking en de niet te vermijden kracht van familiebanden.00Gerbrand Bakker (Wieringerwaard, 1962) is auteur, columnist en hovenier. Zijn debuutroman 'Boven is het stil' (2006) werd bekroond met onder meer de toonaangevende International impac Dublin Literary Award, is voor toneel bewerkt en verfilmd en werd in meer dan dertig landen verkocht. Ook zijn romans 'Perenbomen bloeien wit' (2007) en 'Juni' (2009) zijn op het toneel gebracht. In de reeks 'Privé-domein' publiceerde hij zijn dagboeken 'Jasper en zijn knecht' en 'Knecht, alleen'. Zijn andere non-fictiewerken zijn 'Rotgrond bestaat niet' en 'De 3 bestaat niet'. Zijn roman 'De omweg' (2010) stond op de shortlist voor de Libris Literatuurprijs, werd bekroond met de Independent Foreign Fiction Prize, een voorloper van de International Booker Prize, en wordt nu verfilmd. Al zijn romans zijn wereldwijd vertaald.

De kapperszoon

Maatschappijkritiek in De Kapperszoon: genderrollen. 

Elke Maasbommel

Met een foto erbij van die twee glazen rosé, die bouwvakker drinkt dus ook rosé, hij heeft die foto vast niet naar zijn maten verstuurd.

Maatschappijkritiek in De Kapperszoon: wat je wel en niet meer mag zeggen. 

Of sorry, zwakzinnigen, dat moet ik niet zeggen. Ik ben een beetje in de war over hoe ik ze moet noemen, maar we zijn nu onder elkaar.

De menselijke aard in De Kapperszoon: mensen willen alleen maar hun ei kwijt. 

Simon zegt eigenlijk nooit iets terug, laat ze altijd maar een beetje keuvelen. Heel soms doet hij 'hm' of 'goh'. Hij knipt en scheert, hij dient friction toe. Hij is hier niet aangesteld als therapeut.

Hij weet het, het is hem verteld, maar hoe hij ook graaft, er is nooit een herinnering naar boven gekomen. Hooguit valse herinneringen, als hij een doodenkele keer de foto's bekijkt die zijn moeder op die dag heeft gemaakt. 

Verhalen uit de tweede hand. Wat is echt?

Verhalen, voor Simon. Allemaal uit de tweede hand. De mensen hadden veel liever zijn grootvader dan zijn vader. Maar kan hij een bijna negentigjarige die pocht dat hij de vrouwen van zich af moet slaan in het verzorgingstehuis geloven?

Maatschappijkritiek in De Kapperszoon: tradities en betekenis. 

‘De derde keer,' zegt Jan, 'was in 1987, tien jaar erna. Tien jaar, niet negen, niet elf, wat een onzin eigenlijk. En natuurlijk na vijfentwintig jaar, in 2002. Toen was er een hele heisa, er waren zelfs mensen uit Amerika bij.’

Spel van de schrijver: ziet Simon dit, of beschrijft Bakker gewoon zijn research?

Simon beseft dat hij kijkt naar de plek waar zijn vader verbrand is, naar de plek waar die op dat moment ergens moet liggen; er zijn bewegende beelden van ongelofelijke hoeveelheid doodskisten in een hangar on Schiphol, er zijn beelden van diezelfde doodskisten, maar nu in een lange rij op een inderdaad vrijwel kaal stuk grasland dat Westgaarde moet zijn, heel veel mensen, hij kijkt dat beeldfragment een paar keer terug, op zoek naar zijn grootvader; er zijn foto's van inzittenden die vanaf een start- of landingsbaan naar de brandende vliegtuigen staan te kijken, en nog meer mensen op en in het gras ertussen, mensen die uit het Amerikaanse toestel gekomen zijn, eenenzestig zijn het er, of nee, op een andere website leest hij dat het er zeventig waren en dat negen mensen later alsnog zijn overleden; een luchtfoto die toont dat de toestellen een flink stuk van elkaar verwijderd liggen, de Nederlandse Boeing een meter of honderd verderop, honderd meter nog gevlogen, als je het zwemmen moet, ben je zo vijf minuten onderweg, dus de kans dat een Nederlands lichaam in Californië begraven ligt, is erg klein, net als andersom.

Maatschappijkritiek: waar geeft Bakker commentaar op? En op pagina 63 het spelletje met de schrijver!

Het was een heel andere tijd, een tijd waarin mensen niet onder massale belangstelling en op ludieke manieren begraven werden, een tijd waarin nergens over werd gepraat, van stil lijden, een tijd van oppakken en weer doorgaan, een tijd waarin termen als ‘nazorg’ en ‘slachtofferhulp nog niet bestonden - hij las ergens dat uit de groep lukraak bij elkaar gezochte mensen die vanuit Nederland werd overgevlogen om de slachtoffers te identificeren het Rampen Identificatie Team is ontstaan. 

Maatschappijkritiek: homoseksualiteit is geen thema - maar daar is niet iedereen het mee eens

‘Tja. Kun je aan jou zien dat je homo bent?’

‘Beperkt. Verstandelijk beperkt.’ ‘Jaja. En Sam en Johan zijn geen mongolen.’

‘Aan die twee kun je in elk geval zien dat er iets mis is met ze.'

Dat komt de schrijver zeker goed uit - alsof hij het zelf bedacht heeft!

Simon laat ze babbelen. Misschien komt het de schrijver goed uit dat uitgerekend Jan hier vandaag zit. Ditjes en datjes van vroeger. Twee kappers voor de prijs van één.

De kapperszoon quotes

Join the club