Name: Het Huis van de Moskee
ISBN: 9789044507683

Het Huis van de Moskee

loisesya

‘Bij de nacht wanneer ze toedekt! Bij de dag wanneer ze verschijnt! Bij de zon en haar morgenlicht! Bij de maan, wanneer zij haar volgt! Bij de dag, wanneer zij hem beschijnt! Bij de hemel en wie haar heeft gebouwd! Bij de aarde en wie haar hebt uitgebreid! Bij de ziel en wie haar heeft gevormd!

‘Eza zolzolet alarzo zalzala... Wanneer de aarde bevend dooreen wordt geschud En de mensen als verspreide vlindertjes zijn. En de bergen als gekaarde wol. En je vraagt: Wat heeft zij toch? Zal zij haar berichten meedelen?’

‘En Allah was verliefd op wat Hij gemaakt had. Hij was verliefd op de sterren, op Zijn Melkweg, op Zijn zon, op de maan en vooral op Zijn mooie aarde. Hij was zo trots op de aarde dat Hij er zelf wilde gaan wonen. Maar hoe, hoe kon Hij op de aarde gaan wonen?’

‘In huis zag alles er plots anders uit. Het huis baadde in helder zonlicht. Het leek alsof alles glimlachte en dat iedereen van hun geheim af wist. De oude boom had waarschijnlijk de voetstappen van het paard gehoord en de hooz had de stem van Gezr opgenomen. De bloemen in de tuin keken met bewondering naar de grootmoeders en de zon schitterde op de ruitjes van de bibliotheek. De kraai vloog een rondje boven hun hoofd en kraste vrolijk. ‘Dank je, dank je, kraai', mompelden de grootmoeders. De oude rode vissen sprongen uit het water de lucht in. ‘Dank je, dank je’, zeiden de grootmoeders.’

‘Indien die zoete mond, die beker wijn, ja alles, eindigt in het niet-meer-zijn, bedenk, zolang jij bent, je bent slechts wat je zult zijn, niets: je kunt niet minder zijn.’

‘Er stond een boek in de bibliotheek waarin een sprinkhanenplaag van vijftig jaar geleden werd beschreven: ‘Ze kwamen massaal, met miljoenen. En de wereld werd donker. Ze waren zo groot als je vinger en hadden de kleur van de aarde, je zag ze niet als ze op de grond zaten, maar als ze in beweging kwamen, leek het alsof de hele grond bewoog. De mensen klommen met pannen en lepels de daken op en sloegen met de lepels op de pannen om de sprinkhanen bang te maken. Maar ze waren doof voor het lawaai. De mensen maakten vuurtjes en hoopten dat de rook hen weg zou jagen, maar ze stikten niet van de rook. Ze haalden korans tevoorschijn en lazen met z'n allen de soera Soleiman op: “De vallei was bedekt door een massa mieren alsof ze met een zwarte lap bedekt was. De vogel Hod-hod, de boodschapper van Soleiman, vloog over de vallei en riep: 'Mieren! Hebben jullie het niet gehoord? De man die jullie net aansprak, was Soleiman, hij praat in de taal der dieren. Hij is onderweg naar koningin Saba. Hebben jullie niet van de schone Saba gehoord? Ga dan aan de kant. Maak de weg vrij! Laat het leger passeren! Het gaat omn Soleiman! Het gaat om de schone koningin Saba! Er staat iets groots te gebeuren. Ga aan de kant!" Eerst gebeurde er niets, maar toen kwam de massa mieren in beweging en verdween in de bodem van de vallei.’

'Bij de zon en haar morgenlicht Bij de maan, wanneer zij haar volgt! Bij de dag, wanneer zij hem beschijnt! Bij de nacht, wanneer zij haar bedekt! Bij de hemel en wie haar heeft gebouwd!'

‘Zijn ogen brandden, een traan liep over zijn wang en viel op de grond. De rivier pakte de traan, nam hem stil in het donker mee en liet het niemand weten.’

‘Het verdriet was als een zwarte chador over het huis getrokken. Niemand zei iets, niemand huilde, niemand verbrak de stilte, maar er was iemand die onophoudelijk neuriede: Al wijs! Alwetend! 

0, gij, gij zijt bezeten! Er bestaat niets of er zijn bij Ons voorraden van. En Wij laten het slechts in vastgestelde mate neerdalen. De bestuivende winden zenden Wij

Terwijl ze zwaarbeladen zijn. Al wijs! Alwetend! Wij zijn het die leven geven en die laten sterven 

Wij kennen hen onder jullie die vroeg gaan En hen die laat komen. 

Het verdriet deed de planten verwelken, er dreven een paar vissen in de hooz en de oude kat stierf op het dak van de moskee.’ 

‘Er zijn nog zeven mannen, waarvan er drie zullen komen, één zal gaan, één zal blijven liggen, één zal doodgaan en één zal zaaien. Maar u blijft tot ze allemaal komen en tot de allemaal gaan.’

‘ Zij die aan de rechterkant staan, en zij die aan de sinistere kant staan…

O, mens, je streeft naar Hem, en jij zult Hem ontmoeten. Wanneer de hemel splijt, en wanneer de sterren verstrooid worden…

De eerstgekomenen zijn het eerst gekomen. Zij zijn het die in de nabijheid zijn gebracht 

Hij deed de hemelen verrijzen op de pilaren 

En Hij liet elk in zijn eigen baan lopen 

En de aarde met aan elkaar grenzende streken 

Met één wortel of met meervoudige stammen 

Die door een en hetzelfde water bevloeid worden. Hij regelt het al 

‘Ons verhaal is afgelopen, maar de kraai heeft zijn nest nog lang niet bereikt.’ 

Iris van der zanden

De donderslagen klinken als de klachten die ik laat horen op dit vroege uur.

Heel mooi. Hij heeft Perzische cultuur en de islam zo mooi verweven met het huis en de lijn van het leven van Aga Djan. Een magisch en ook leerzaam boek. De schrijfstijl zuigt je helemaal in het verhaal en ontroerd je diep. Een must read voor iedereen 🤗

Het Huis van de Moskee

Reviews

Highlights