Name: Wil
ISBN: 9789403123516

Jeroen Olyslaegers

Een man vertelt tegen het eind van zijn leven aan zijn achterkleinzoon zijn ervaringen in de Tweede Wereldoorlog toen hij hulpagent en dichter was in het door de Duitsers bezette Antwerpen.

Frederik Van den Bril

Het boek voelde voor mij aan als een thuismatch spelen, alleen verliezen we ditmaal schandelijk. De straten, de personages, alles ademt Antwerpen. Het maakte dat ik initieel genoot van het boek omdat ik het gevoel had in een bruin café naar een oude sinjoor te luisteren of samen met het hoofdpersonage 's nachts door de straten verdwaalde. Mocht dat niet zijn, ik weet niet of ik anders had doorgezet met lezen. Het boek komt namelijk traag op gang en de zinnen van Olyslaegers deden me aanvankelijk vaker wel dan niet struikelen. Gaandeweg kreeg het boek me toch echt in de ban, de personages gaan steeds meer leven en het tempo gaat crescendo. De laatste 100 pagina's kon ik niet meer stoppen met lezen. Het is dan dat er een aantal bloedstollende scènes plaatsvinden. De mijmeringen van het hoofdpersonage worden herhaaldelijke stompen in de maag. Het lijkt alsof Olyslaegers de tijd nodig had om alles klaar te zetten voor zijn grote "j'accuse" die hij vervolgens met veel poëtische verve tot uitvoering brengt. Olyslaegers legt de vinger op de zere wonde van deze stad en doet dat terwijl hij ons allemaal kwaadaardig aangrijnst.

Citaat:

"Chemisier. Het is een woord dat ze gebruikt om me op mijn gemak te stellen. Vroeger liet ik ik hemden liever op maat maken, maar een winkel die zich louter op hemden richt is in deze banale tijden de noodzakelijke tweede beste keuze. Het is lang geleden dat ik op de Meir ben geweest. Zelfs toen hier nog auto's waren toegestaan lag dit tintelend koopparadijs al met haar gat omhoog. Ik heb het nooit anders geweten. Ik behoor tot de nu zeer uitgedunde leeftijdscategorie die alles afweegt met oorlog en niet anders kan dan al die baldadigheid van het heden beschouwen als een dikke korst over de wonde van het verleden. Zowel in mij als in de stad ligt er nog veel te veel begraven. De langharigen zeiden in de jaren zestig dat er een strand lag onder de plaveistenen. Onnozelaars. Onder de stenen ligt bedrog. Breek ze op en de doden komen dansen. Ze dansen nu al, godverdomme, daar is er een. Ik zie ze naast me staan met een beschuldigende blik. Wie heeft u niet kunnen beschermen, Hilde, mijn schoon, dwars, getroebleerd kleinkind? Was ik het of was het een ander? Waren wij het allemaal samen die er niets van bakten?"

Wil

Reviews

Highlights