Name: مرد داستان فروش
ISBN: 9789645757890

Jostein Gaarder

Mahvash Kurramī-Pūr

Ghulāmḥusayn Sālimī

Den midaldrende litteraturmogul Petter har i mange år ydet "forfatterhjælp" til forfattere verden over og er blevet meget rig; farligt bliver det dog, da "hans" forfattere opdager, at de ikke er alene om hans gunst

مرد داستان فروش

Erfan Abedi

** spoiler alert **
           خلاصه داستان:
داستان دربارۀ فردی به‌نام پیتره که ذهنش پر از خلاقیت و ایده‌های ناب هست. پیتر با مادرش زندگی می‌کنه که مادرش می‌میره و پیتر برای امرار معاش، شروع به فروختن داستان‌هاش می‌کنه.


نقد:
یکی از نکته‌های خیلی جالبی که توی داستان به چشمم اومد، این بود که شخصیت اصلی داستان، داستان‌های جنایی‌ای رو تعریف می‌کنه که توشون نویسنده سر«نخ می‌ده» به خواننده و کم‌کم داستان رو براش آشکار می‌کنه، جوری که خواننده فکر کنه توی پرده‌برداری از راز اصلی، موثر بوده. گاردر دقیقاً همین‌کارو توی این‌کتاب انجام می‌ده؛ مثلاً سر داستان صندوق اماناتش و این‌که به‌آته دخترشه همین‌کار رو می‌کنه و از حق هم نگذریم، خیلی خوب کارش رو انجام می‌ده؛ به‌طرزی که شما ممکنه اصلاً متوجه نشین همین‌کار رو باهاتون انجام داده.
بعضی قسمتایی که می‌خواد یه مفهومی رو برسونه، اگه حس کنه احتمالش هست که خواننده نفهمه داره به چی اشاره می‌‎کنه، در قالب داستان مفهوم رو می‌کوبه توی صورت خواننده. مثلاً وقتی داشت درباره‌ی شبیه شدن ایده‌هاش به مخدر صحبت می‌کرد، واژه‌ی «خدا» رو آورد تا کاملاً برای خواننده تفهیم شه که یه‌حالت «خداطور» پیدا کرده نسبت به نویسنده‌هایی که بهشون می‌رسونه. البته سر این یه مفهوم به‌نظرم بازم شک داشته که خواننده فهمیده یا نه، برای همین موقع بحث دربارۀ انجیل، دوباره به اون بحث گذری می‌زنه و این موضوعات رو در کنار هم قرار می‌ده تا کاملاً خواننده رو تفهیم کنه.
همین‎‌طور، رابطه‌ی بین زندگی شخصی و تجربیات نویسنده‎ها و نوشته‌هاشون رو نشون داده. هم به صورت این‌که بیاد رک و پوست کنده بگه، هم توی قالب داستان. در بخشی از کتاب صراحتاً گفته که «تا تجربه نداشته باشین، چیزی برای نوشتن هم ندارین» و در بخش‌هایی به شطرنج با مهره‌های زنده و علاقه‌ی شخصی پیتر به این بازی + داستان خیانت مادرش و حضور زیاد صحنه‌های اروتیک در داستان‌هاش اشاره کرده.
حتی کتابش یه جورایی ذهن رو باز می‌کرد، مثلاً وسط‌های داستان به من این ایده‌ رو داد که آخرش روبرت با شخصیت ناشناس برگرده، بکشدش و قبل مرگش خودشو به پیتر نشون بده و بگه: It's me, Austin.
یه نکته‌ی دیگه‌ای هم که وجود داره، این‌ه که به پسره که اسمش «پیتر» هست، می‌گن عنکبوت/مردعنکبوتی. و من می‌تونم با قاطعیت خوبی بگم که این اسم گذاری از شخصیت کامیک Spider-Man ایده گرفته. 
و حرف آخر.
من فکر می‌کنم دعوایی که بین نویسنده‌های ایده‌گیرنده و ایده‌دهنده‌‎ی اصلی، یه‌جورایی استعاره از این آدم‌هاییه که به خدای خودشون مغرور می‌شن و ادعا می‌کنن که خدایی وجود نداره؛ در حالی که کاملاً به خدا وابسته هستند، ولی می‌خوان بر علیه‌ش قیام کنن. [و خب قرض‌هاشون استعاره از گناه‌هاییه که این افراد کردن و باید یادمون نره که صرفاً این قسمتش منظورمه، نه بعدش که فرار می‌کنه.]

مرد داستان فروش

Reviews

Highlights