Kurban Said

Ali şi Nino

loisesya

‘De droge bedwelming van de Oriënt is afkomstig uit de woestijn waar mannen dronken worden van de hete wind en het hete zand, waar de wereld eenvoudig is en probleemloos. De wouden zitten vol vragen. Alleen de woestijn vraagt niet en geeft niet en belooft niets. Maar het vuur van de ziel komt uit het woud. De woestijnmens -ik zie hem voor me – heeft maar één gezicht en maar één waarheid en die waarheid bevredigt hem. De woudmens heeft vele gezichten. De fanaticus komt uit de woestijn, de scheppende mens uit de wouden. Misschien is dat het voornaamste verschil tussen Oost en West.'

‘De rotsen blikten op me neer, grimmig en donker in de schaduw van de maan. Herinnerden ze zich het verleden, of de dromen van mensen? Hoog aan de hemel glinsterden de sterren, net de lichten van Bakoe. Duizenden lichtstralen uit het universum- die elkaar in mijn ogen ontmoetten.’

‘De karavaan doolde droomverloren over het zachte zand naar het oosten. De trein stormde gedachteloos en mechanisch door naar het westen, over zijn ijzeren rails. Waarom stak ik mijn hand niet op om aan de noodrem te trekken? Hier hoorde ik thuis, bij de kamelen, bij de mannen die ze meevoerden, bij het zand! Wat betekende ze voor mij, die wereld achter de bergen? Die Europeanen met hun oorlogen, hun steden, hun tsaren, Kaisers en koningen? Hun verdriet, hun geluk, hun reinheid en hun vuil– wij zijn op een andere manier schoon of vuil, goed of kwaad, wij hebben een ander ritme en andere gezichten. Laat de trein maar naar het westen razen. Mijn hart en ziel behoren het oosten toe.’

‘Wij zijn allen afkomstig van één God en door Bab zullen wij ook allen tot hem terugkeren. De mensen dient geleerd te worden dat er geen Zwart en Wit bestaat, want dat Zwart Wit is en Wit Zwart. Dit is dus mijn raad: laat ons niets doen om wie dan ook, waar ter wereld ook te kwetsen, want wij maken zelf deel uit van elke mensenziel en elke ziek maakt deel uit van ons.’

‘Iljaka na budu waijaka nastain - U aanbidden wij en U smeken wij om erbarmen...’ Mijn handen lagen nu op mijn knieën. Het was heel stil en ik hoorde mijn vader fluisteren: Thdina sirata-Iemustaqim, sirata lladina anammta alaihim -- Leidt ons langs de juiste weg, de weg van hen die u genadig bent...' Mijn gezicht raakte het gebedskleedje aan. Ik lag erop, en het rode patroon liep voor mijn ogen door elkaar. ‘Gaira lmagdumi alaihim wala ddalin - Van hen tegen Wie uw toorn niet gericht is, die gij niet van het goede pad doet wijken...’ Zo lagen we in het stof voor het aangezicht des Heren. Steeds weer spraken wij die smekende woorden, die God de Profeet schonk in de vreemde taal van de Arabische nomaden.’

Ali şi Nino quotes

Join the club