Je bent jong en je rouwt wat

Ik ben altijd bang geweest om in te storten. Dat stelde ik dan op deze manier voor: Er komt een geluid uit je keel dat wat wegheeft van een kapotte grasmaaier; Je vingers vormen klauwen die zich in de grond willen haken; Een medemens komt eraan gerend om je op te rapen; Je kunt de rest van de week niets meer. 0Dit alles gebeurde niet. Mijn moeder was dood, mijn vriend was bij me weg, maar mijn heipalen waren blijven staan, al die tijd, ze waren misschien juist nog wel ietsje dieper de grond in gemept. Hoe meer ik besef dat mijn fysieke fundering prima in orde is, geen houtrot, geen lekkages, geen gaten, hooguit een paar butsen maar waar hébben we het over - hoe meer trots ik door datzelfde lijf voel vloeien. Ik sta. Ik sta. Ik sta. Ik sta. Nog."00Hoe blijf je al rouwend overeind in een maatschappij waar je al 193.475 ballen hoog moet houden? Daar probeert ze antwoord op te vinden in het boek dat ze liever niet had willen schrijven, maar wel had willen lezen in de periode dat ze het het zwaarst had.00Lisanne van Sadelhoff (1989) studeerde journalistiek en Nederlands en publiceerde de afgelopen jaren verhalen in onder meer 'Volkskrant Magazine', 'LINDA.' en 'Het Parool'.