Ayfer Tunc

Kuru Kiz

cyclamen

Herkesin iyi insanlar olduğu zamanlardı ya da anne- sinin iyi olduğu zamanlar. 

O da çocuktu, henüz dokuz yaşındaydı ama kendini dünyayı yutmuş gibi hissediyordu. Tanıştikları ilk ölümdü bu, sonra alıştılar. 

Yaşanan her şey zamanla soluyordu. Öyle bir soluyordu ki belli belirsiz bir iz bırakıyordu arkasında. Insan bu ize bakıyor ama yaşandığından emin olamıyordu. Hayatın böyle bir özelliği vardı

Hangisi daha şanslıydı karar veremedi. Askı hiç bulamamiş, bulamadığı için ne yitirmiş olduğunu bilmeyen mi? Aşkı bulup doyamadan yitiren mi? 

O zaman aynaya değil başka yere bakmalıydı, mesela dünyanın kendisine.

Hoşlanmadığı şey, üstüne düşmeleriydi. Kendisine fazladan ilgi göstermesinler diye varlığını oradan oraya akan, sessiz bir gölge haline getirmişti.  

Hayatı küçüktü, dardh ama kendi elindeydi. İcli dışlı olunca insanlar hayatını elinden alıyorlardı.

mutfak fayanslarındaki çatlaklari ovarken hayatsız bir hayat yaşadığını düşündükleri için acıdikları geliyordu aklına.

Umutları vardı, evlenmekle ilişkisi olmayan, ne olduğunu tam söyleyemediği, dünyaya ilişkin, dünyayı görmeye, dünyanın tadını tatmaya ilişkin umutlar. Bir temeli yoktu bu umutların, inançtı sadece, bir

Birine bir iyilik yaptiktan sonra kendini üstün hissetmenin verdiği bu doygunluk olmasa kimsenin kimse- ye iyilik yapacağı yoktu aslında. Merhametin özü kötücüldü, bu yüzden maraz doğuruyordu,

Kuru Kiz quotes

Join the club